Steve Wozniak

Steve Wozniak - współzałożyciel Apple

Steve Wozniak znany jako Woz urodził się 11 sierpnia 1950 roku w San Jose w Kalifornii. Jest amerykańskim wynalazcą, filantropem, inżynierem, programistą oraz współzałożycielem Apple Inc. Stworzył między innymi komputery Apple I i Apple II. Woz jest honorowym pracownikiem nr. 1 w Apple. Jako 13-latek stworzył w zaciszu własnego domu swój pierwszy komputer.

Matka Wozniaka, Margaret Elaine (Kern) posiadała niemieckie, irlandzkie i brytyjskie korzenie, natomiast ojciec, Jacob Francic Wozniak, znany również jako Jerry niemieckie i polskie.

Wozniak od małego dziecka zafascynowany był matematyką i informatyką. Często zdarzało się, że Steve tak mocno wpadał w wir zagadek matematycznych, że jego matka musiała nim fizycznie potrząść, aby powrócić do rzeczywistości. W 1970 roku porzucił Uniwersytet w Berkeley i zatrudnił się w firmie Hewlett-Packard. Mniej więcej w tym samym czasie rozpoczął pracę z John’em Draper’em, którego nazwał Kapitanem Crunch. Draper odkrył, że gwizdek dołączany do płatków Cpt. Crunch nadaje fale o identycznych częstotliwościach, co urządzenia telekomunikacyjne AT&T. Steve dorobił elektronikę, która wydawała odpowiednie sygnały, dzięki czemu można było dzwonić za darmo. Wozniak nazwał swoje dzieło „blue box” ze względu na kolor pierwszego skonfiskowanego urządzenia przez Bell System. Pierwszym połączeniem, które wykonał Woz był telefon do Watykanu i prośba o rozmowę z Papieżem, który w danej chwili spał. Wg. autobiografii Wozniak miał prosić Papieża o spowiedź.

Steve Jobs i Steve Wozniak poznali się w 1971 roku, kiedy Jobs chodził jeszcze do szkoły średniej. Kolega Wozniaka powiedział mu, że powinien poznać Steve’a, bo lubi on elektronikę i lubi płatać figle. Znajomość 2 Stevów pozwoliła zapoczątkować prawdziwą elektroniczną rewolucję w cyfrowym świecie, kiedy to w 1976 roku założyli Apple Computers, jednak pierwszy, widzialny efekt współpracy był już widoczny w 1973. Wtedy to Jobs pracował w Atari i miał stworzyć płytę główną do nowego automatu, nazwanego Breakout. Atari oferowało Jobsowi 100 dolarów za każdy usunięty układ scalony na płycie. Ponieważ Jobs nie znał się na projektowaniu PCB umówił się z Wozniakiem, że odda mu połowę ze swojego zarobku jeżeli ten zmniejszy ilość podzespołów użytych do budowy. Wozniak zmniejsza ilość scalaków o 50, używając pamięci RAM do wyświetlania klocków. Ponieważ było to w owym czasie zbyt skomplikowane do implementacji, nie zawierało licznika punktów ani obsługi wrzutnika monet nie zostało wykorzystane w produkcji. Steve Jobs otrzymał jednak cały obiecany zarobek, a ten oddał Wozniakowi 350 dolarów mówiąc, że sam dostał 700. Wozniak dowiedział się o tym dopiero 10 lat później, ale nie przejął się tym zbytnio mówiąc, że gdyby Jobs powiedział mu, że potrzebuje tych pieniędzy, to Woz nie wziąłby ani grosza.

Kolejne lata swojego życia Woz poświęca na pracę w HP nad komputerem typu mainframe oraz na budowie pierwszego komputera osobistego. Tworzy on hardware, projektuje płytkę drukowaną i pisze system operacyjny dla komputera, który rozpocznie E-wolucję. 29 czerwca 1975 roku Wozniak testuje po raz pierwszy działający prototyp komputera wyświetlając na ekranie telewizora kilka znaków i uruchamia prosty program w języku maszynowym. Pierwszy raz w historii do wyświetlenia obrazu na telewizorze użyto komputera osobistego.

Woz uczęszczając na spotkania Homebrew Computer Club pokazał ludziom działający komputer, nie potrafił go jednak w żaden sposób rozreklamować. Postawił go na stole, włączył, rozdawał ludziom schematy i pokazywał do czego jest zdolna maszyna. Po pewnym czasie znalazł informację o tańszych niż dotychczas pamięciach DRAM, postanowił je wykorzystać do swojego komputera aby obniżyć jego cenę. Wiązało się to z przeróbkami projektu w związku z różnicami w budowie poszczególnych typów pamięci. Od kolegi z HCC odkupił 4 kB kości płacąc za każdą 5 dolarów. Nie było wiadomo skąd pochodzą owe kości, istniało podejrzenie, że z kradzieży, ale Wozniak wolał nie wnikać.

Steve Jobs w tym czasie stał się częstym bywalcem spotkań klubu komputerowego. Miał on pomysł jak przekuć talent Woza na pokaźną ilość gotówki. Chciał on sprzedawać komputer Wozniaka jako w pełni złożoną płytę. Wozniak na początku był sceptycznie nastawiony do pomysłu swojego imiennika, ale w końcu został przekonany myślą, że w wypadku braku powodzenia będzie się mógł pochwalić wnukom, że miał własną firmę.

Woz i Jobs nie mieli środków na rozpoczęcie swojej działalności, postanowili sprzedać więc samochód i kalkulator HP a za zarobione ze sprzedaży 1300 dolarów zakupili części potrzebne do zbudowania pierwszego komputera. Apple I powstał w sypialni Jobsa, a gdy tam zabrakło miejsca do produkcji, w jego garażu. Ze względu na ilość monitorów i gier które był w domu Woza nie wykorzystali oni tamtego miejsca.

1 kwietnia 1976 roku dwóch Stevów zakłada Apple Computer. Wozniak rezygnuje z pracy w Hewlett-Packard i zostaje wiceprezesem do spraw R&D. Apple I zaprojektowane przez Woz’a było z jednej strony podobne a z drugiej całkowicie różne od zaprezentowanego rok wcześniej komputera Altair 8800. Apple I nie posiadał gotowych slotów rozszerzeń, nie mógł komunikować się za pomocą terminala,  nie posiadał także języka programowania, a programy pisało się w języku monitora.

Apple I posiadał za to możliwość odczytu i zapisu programów na taśmy magnetofonowe, dużo tańszy procesor, bo kosztujący 25 dolarów MOS 6502, 256B pamięci ROM i 4 lub 8 kB pamięci RAM. Pozwałał też na wyświetlanie na ekranie telewizora obrazu 40 znaków w każdej z 24 linii ekranu. Komputer od Apple nie posiadał klawiatury, zasilacza, monitora, ani obudowy – te trzeba było dokupić osobno.

Komputer zostaje wprowadzony do sprzedaży w cenie 666.66 dolarów. Skąd wzięła się ta cena, możecie przeczytać tutaj.

Po zakończeniu prac nad Apple I Wozniak miał już gotową listę ulepszeń, które uważał za ważne i zamierzał skonstruować taki komputer, jaki sam chciałby posiadać. Przede wszystkim dodał kolorową grafikę. Zamierzał również przenieść pamięć ekranu do pamięci operacyjnej, aby móc wykonywać w niej szybkie zmiany. Pierwotnie jego celem było nie tyle uczynienie komputera atrakcyjniejszym dla klienta czy bardziej wydajnym, lecz umożliwienie napisania wersji gry Breakout – którą wcześniej zrealizował sprzętowo dla Atari – w BASIC’u. Wozniak przyznał później:

Wiele funkcjonalności w Apple II powstało kiedy kiedy projektowałem Breakout dla Atari. W tamtym projekcie wszystko było w sprzęcie. Chciałem, żeby Apple II miał to samo, ale zrealizowane programowo. To był pierwszy powód, dla którego Apple II miało kolorowy ekran – można było programować dobrze wyglądające gry. Usiadłem więc jednej nocy i wpisałem to do BASICa. Na szczęście pisałem go sam, więc po prostu dodałem do pamięci komendy umożliwiające rysowanie, zmiany kolorów i inne, które były mi potrzebne. Kiedy zobaczyłem na ekranie odbijającą się piłkę, pomyślałem – czas na dźwięk – i dodałem głośniczek do Apple II. To nie było planowane, to był po prostu wypadek… Oczywiście potrzebne były urządzenia sterujące (paddles), więc zaprojektowałem je od zera. Wiele funkcjonalności Apple II powstało dzięki tej jednej grze i robiłem je tylko w jednym celu, jakim było uruchomienie BASICowej wersji Breakout i pokazania jej w klubie.

Woz stworzył też pierwszy system operacyjny dla Apple II, nazwany Integer BASIC, który nie potrafił wykonywać obliczeń na liczbach zmiennoprzecinkowych, w związku z czym wymieniono go na Applesoft BASIC autorstwa Microsoftu.

Ciekawostką jest, że napisał go od razu w języku maszynowym, nie używając w ogóle asemblera. Po prostu napisał na kilku luźnych kartkach rozkazy po jednej stronie i odpowiadające im, wyszukane w podręczniku do 6502, wartości hex po drugiej. Przy redakcji podręcznika do Apple II, gdy chciano zamieścić listing interpretera w asemblerze, trzeba było poddać deasemblacji zawartość pamięci ROM i podopisywać komentarze.

Napisałem BASIC na 6502 i stworzyłem malutki symulator ALGOLa. Wyglądało na to, że działa, ale zapomniałem o jednej rzeczy – zbudowaniu komputera. Nie miałem assemblera, to inna sprawa. Aby go użyć, musiałbym być pracownikiem firmy, która używa go w celach firmowych i moja firma musiałaby płacić kilka tysięcy dolarów za dostęp do kompilatora na oddalonym terminalu. Nie miałem takich pieniędzy, więc mój kolega nauczył mnie, żebym rozpisał sobie instrukcję po prawej stronie kartki, a po lewej adres pamięci i wyszukać hex’a dla każdej z nich – dzięki temu mogłem samemu zbudować BASIC. Ten, który był użyty w Apple II nigdy nie był skompilowany. Była jedna napisana ręcznie kopia, cała zapisana ręcznie, cała ręcznie zbudowana. To był ten okres kiedy nie mogliśmy sobie pozwolić na narzędzia.

Gdyby 7 stycznia 1981 roku nie zasiadł za sterami samolotu Beechcraft Bonanza A36TC, być może świat wyglądałby jeszcze inaczej niż teraz. W wyniku wypadku Woz stracił pamięć i miał problemy z zapamiętywaniem. Wrócił do Apple po dwóch latach, jednak nie potrafił się odnaleźć w firmie w której istniała walka między teamami Lisy i Macintosha.

W 1985 roku oboje założycieli firmy z Cuppertino przestało mieć jakikolwiek wpływ jej Apple, choć Woz wciąż jest jej pracownikiem i zarabia ok. 10 tysięcy dolarów miesięcznie.

Po odejściu z firmy Wozniak zaangażował się w filantropię, konkretnie w pomoc dla dostępności informatyki w szkołach. Założył Electronic Frontier Foundation, stał się  sponsorem Tech Museum, Silicon Valley Ballet oraz Children’s Discovery Museum of San Jose.

W 2009 roku wziął udział w programie Dancing with the Stars. Jego partnerką była Karina Smirnoff, zdobyli 10. miejsce.