Commodore 64


C64 narodził się w 1982 roku, mając za zadanie zostać następcą VIC-20, i na samym początku był sprzedawany za 595 dolarów. Cena ta nie przynosiła popularności maszynie droższej od ZX Spectrum.

Commodore było właścielem firmy MOS Technology, producenta procesora 6502 i 6510. Koszt produkcji każdego komputera wyceniono na 135 $, co spowodowało spadek ceny maszyny, firma zaś zaczęła agresywną politykę, kierującą komputer w stronę rozrywki.

64 miała wysokie możliwości, jednak MS Basic v.2 ograniczał maszynę, gdyż nie zawierał żadnych poleceń graficznych, dźwiękowych czy obsługi urządzeń zewnętrznych. Commodore zdecydowało się na zastąpienie w 1984 roku C64 przez Commodore Plus/4, który miał nowszy Basic, 4 polecenia więcej od poprzednika. Ze względu na brak kompatybilności z pierwowzorem został odrzucony przez rynek..

Po nieudanych próbach z Commodore Plus/4, a także z Commodore 16, firma wypuściła w roku 1985, model Commodore 128. C128 miał lepsze osiągi w porównaniu z C64, dodatkowo projektanci, nie chcąc utracić już zdobytego rynku, wyposażyli go w możliwość pełnej emulacji C64. Jednak komputer ten nie zdobył już popularności C64, być może z powodu ceny, przesycenia rynku a także starzejących się już technologii.

Wersja C64C, wprowadzona w 1986 r. różniła się od poprzednich wersji wyglądem, zaprojektowanym na wzór Commodore 128. Zawierała też zapewne pierwszy komercyjny system operacyjny oparty na graficznym interfejsie (GUI) – GEOS produkcji Berkeley Softworks.

Czwarta wersja komputera łączyła obudowę C-64 z klawiaturą C-64C. Główne zmiany zaszły wewnątrz urządzenia: z poprzedniej wersji pozostał układ 6526 oraz pamięć ROM, procesor zamieniono na układ 8500 R4 o identycznej w stosunku do 6510 liście rozkazów. Układ graficzny VIC 6569 oraz dźwiękowy SID 6581 zamieniono na (odpowiednio) 8569 i 8580 (decyzja podyktowana była kwestiami związanymi z zasilaniem – zamiast +12V kości zasilane były napięciem 5V).

Zmierzch komputera nastąpił pod koniec lat 80. Oficjalnie firma zakończyła produkcję w 1993 r., sprzedawszy ok. 17-25 mln egzemplarzy (oficjalny rekord Guinessa).

Commodore 64 został uznany najpopularniejszym komputerem osobistym. To na nim zaczęto tworzyć demosceny, SID umożliwiał tworzenie genialnych sampli muzycznych. Kolejnym plusem maszyny była możliwość odłączenie Kernala i przeznaczenie całych 64k RAMu na programy w Assemblerze.

Specyfikacja techniczna

Procesor: MOS [email protected] MHz(PAL), 1.04 MHz(NTSC)
Pamięć RAM: 64kB
Pamięć ROM: 20 kB (9 kB BASIC 2.0; 7 kB KERNAL; 4 kB character generator, providing two 2 kB character sets)
Grafika: MOS Technology VIC-II 6567/8562 (NTSC), 6569/8565 (PAL):
40×[email protected] kolorów
320×[email protected] kolory na bloku 8×8 px
8 sprzętowych [email protected] px (12×21 trybie wielokolorowym)
Dźwięk: MOS Technology 6581/8580 SID
3-kanałowy syntezator
8 oktaw
Programowane filtry dźwiękowe
Porty IO: 2 chipy CIA
16 bit równoległy prot I/O
8 bit szeregowy port I/O
24-godzinny zegar z  podziałem AM/PM i programowalnym budzikiem